Abattoir Ferme LA Play absurd theater recensie review

Abattoir Fermé met L.A. Play: genieten als je van bizar theater houdt

Het Vlaams Cultuurhuis in Amsterdam bood in hun grote zaal ruimte aan Abattoir Fermé voor een intrigerend absurdistisch stuk. L.A. Play laat veel ruimte over voor interpretatie en dat maakt dat ongeveer iedereen met een ander idee de zaal verlaat na een krappe anderhalf uur.

Akelig & bevreemdend

De sfeer in LA Play vond ik akelig. De hoofdrolspeler (Chiel van Berkel) is viezig, het decor ranzig en troosteloos en de stukjes tekstgeluid werken bevreemdend. In het begin ervoer ik de nadrukkelijkheid van zijn bewegingen als licht storend. De hoofdrolspelers praten niet in het stuk en dan komt een groot gedeelte van de boodschap natuurlijk uit beweging. Ik heb geen idee of ik het later op de avond minder storend vond doordat hij natuurlijk ging bewegen, of doordat ik er aan gewend raakte.

In nevelen gehuld is niet altijd fijn

Een minpuntje vond ik het vele gebruik van de rookmachine en het volcontinue sigaretten roken door Van Berkel. Feitelijk sluit het alle bezoekers met COPD effectief uit, want je krijgt er echt last van. Ik vond het ook geen meerwaarde hebben, want de activiteiten op het podium zijn intrigerend genoeg om ook zonder die extra effecten je aandacht vast te houden.

Grote Zaal Brakke Grond Vlaams Cultuurhuis Abattoir Ferme LA Play

Moord, film & verdwijning

Het verhaal draait om een moordzaak in Los Angeles, maar die kapstok wordt niet lineair ingezet. Juist op de vierkante centimeter van falende neonlichten, koffie met goor water, rondrennende insecten en gebroken eieren sijpelt de sfeer bij je naar binnen. Na die uitgebreide karakter- en situatieschets blijkt er ineens nog een speler aanwezig te zijn: Tine Van den Wyngaert. Wat volgt is een interactie die mij afschuwwekkend overkwam. Hij solt en sleept met haar en haar poging tot intimiteit wordt fier afgewezen.

Indrukwekkend raar

De dood en verdwijning wordt mooi vormgegeven, de nare bijsmaak blijft. Na die interactie volgt een andere rol van Tine als paaldansende verleidster. Die ligt er wat dikker bovenop en komt minder binnen. Het lijkt erop alsof er tegen het eind is besloten tot ‘grote stappen, snel thuis’ wat in directe tegenspraak was met de details en opzet in het eerste gedeelte.

Eind was verwarrend

Wat de opbouw van het stuk betrof vond ik de afsluiting akward en verwarrend. Tine praat een stuk tekst mee in het felle licht. Ik heb geen idee wat er de bedoeling van is, of er überhaupt een bedoeling was, maar ik vond het niet bij de rest passen. Het was ook zoveel minder sterk dan het gedeelte waarin ze het bizar uitgedoste eerste personage speelt.

Niet lachwekkend, maar triest

In de zaal werd bij vlagen gegniffeld en soms hardop gelachen. Het ‘waarom’ ontging me volkomen, want ik vond echt niets grappig aan het hele stuk. Het was bizar, raar, absurd, intrigerend, onprettig, schurend, akelig en indrukwekkend. Maar niet grappig. Voor mij deed het wat goed theater doet: me achterlaten met een hoofd vol indrukken en vragen. Ik zal zeker Abattoir Fermé blijven volgen.